نمایش ۲۱۱ تا ۲۴۰ مورد از کل ۳۴۳٬۳۱۸ مورد.
#مدخلمعنی
 
۲۱۱خیک دوز(نف مرکب) کسی که از پوست حیوانات مشک می دوزد. (ناظم الاطباء).
۲۱۲بیمارخیز(نف مرکب) کسی که از بیماری برخاسته باشد و اغلب که خیز در این ترکیب بمعنی خاستن است، یعنی کسی که خاستن او مثل بیماران بود و این در حالت نقاهت باشد. (بهار عجم) (آنندراج). بیمارناک. بیمارغنج : چون معالجت ...
۲۱۳ماشین پا(نف مرکب) کسانی که در خیابان از اتومبیلها مراقبت می کنند تا کسی لوازم آنها را ندزدد و احیاناً گاهی آنها را می شویند و پاک می کنند و در برابر این کار حقی مختصر دریافت می دارند. (فرهنگ لغات عامیانهٔ جمال ...
۲۱۴کامجوی(نف مرکب) کامران. (آنندراج). کامروا. کامیاب. بر مراد و آرزو رسیده. طالب آمال و امانی : اگر دادده باشی ای نامجوی شوی بر همه آرزو کامجوی.فردوسی. امیران کامران، دلیران کامجوی هزبران تیزچنگ، سواران کامکار.فرخی. شاد بادی بر هواها کامران و کامگار شاه ...
۲۱۵کامپوز(نف مرکب) کامجوی. (یادداشت مؤلف). رجوع به پوزیدن در لغت نامه و چاه پور در برهان شود.
۲۱۶کافوربیز(نف مرکب) کافور بیزنده. کافوربار. - ابر کافوربیز؛ ابری که برف بارد.
۲۱۷کافوربار(نف مرکب) کافور بارنده. کافوربیز. || کنایه از هر چیز بغایت سرد. (برهان). || کنایه از هر چیز بسیار خوشبوی باشد. (برهان): بخورانگیز شد عود قماری هوا میکرد خود کافورباری.نظامی.
|| برف ...
۲۱۸جام باز(نف مرکب) کاسه گردان. || متقلب، حقه باز.
۲۱۹نان گیر(نف مرکب) کارگر که نان از تنور بیرون آرد. || (اِ مرکب) انبری که بوسیلهٔ آن نان را از دیوار تنور جدا کنند و بیرون آرند. نان چین.
۲۲۰کارجوی(نف مرکب) کارجو. آنکه شغل خواهد. بیکاری که کار طلبد. کار جوینده. جویای کار. || منهی : بیامد چو نزدیک قیصر رسید یکی کارجویش بره بر، بدید.فردوسی. بسی یاد کردند از آن کارجوی به سال چهارم پدید آمد ...
۲۲۱زورباز(نف مرکب) قوی و توانا. (آنندراج). تنومند و قوی و قادر و زورآور. (ناظم الاطباء).
۲۲۲قوزدار(نف مرکب) قوزدارنده. کوژپشت. قوزی. رجوع به غوز و غوزدار شود.
۲۲۳داستان گوی(نف مرکب) قصه پرداز. حکایت گوی. قصه گوی : چون برآن داستان غنود سرم داستان گوی دور شد ز برم.نظامی.
۲۲۴قالی شور(نف مرکب) قالی شوی. شویندهٔ قالی.
۲۲۵فیزیک دان(نف مرکب) فیزیک داننده. کسی که از علم فیزیک آگاه باشد. عالم فیزیک. (فرهنگ فارسی معین). رجوع به فیزیسین شود.
۲۲۶قالی فروش(نف مرکب) فروشنده قالی.
۲۲۷جادار(نف مرکب) فراخ. وسیع. متسع.
۲۲۸ناپایدار(نف مرکب) فانی. هلاک شونده. (آنندراج). فانی. (ناظم الاطباء). بی دوام. گذران. ناپاینده. گذرنده. که دائمی و باقی و همیشگی نیست : اگر شهریاری و گر پیشکار تو ناپایداری و او [ جهان ] پایدار.فردوسی. به گیتی نمانده ست از او یادگار مگر این ...
۲۲۹فالگوی(نف مرکب) فالگیر. رجوع به فالگو شود.
۲۳۰فالگو(نف مرکب) فالگوی. آنکه فال زند و تعبیر کند و سرانجام آن را بگوید. فالگیر. فال زن. فالکباز: همان نیز گفتار آن فالگو که گفت او بپیچد ز تخت تو رو.فردوسی. بسان فالگویانند مرغان بر درختان بر نهاده پیش خویش اندر پر از ...
۲۳۱فال گیر(نف مرکب) فالچی. فال گو. زاجر. (یادداشت بخط مؤلف). شخصی که ادعای اخبار از مستقبلات کند به توسط احضار اموات و سؤال نمودن از ایشان، و این مطلب در شریعت موسوی ممنوع بود و مرتکب آن بایستی سنگسار شود. (قاموس ...
۲۳۲غوزدار(نف مرکب) غوزی. آنکه غوز دارد. قوزدار. کوژپشت. رجوع به غوز، قوز، کوز و کوژ شود.
۲۳۳ناگاه گیر(نف مرکب) غافل گیر. (ناظم الاطباء). کسی که حملهٔ ناگهانی آرد و بی خبر و بی اطلاع کسی چیزی را بگیرد. (آنندراج).
۲۳۴عیدزای(نف مرکب) عیدزاینده. آنکه یا آنچه سبب جشن و عید شود. هرچه موجب پیروزی و فتح و شادی گردد: زآن عیدزای گوهر شمشیر آبدار شد آب بحر و آب شد از شرم گوهرش. خاقانی.
۲۳۵عیدآرای(نف مرکب) عیدآراینده. آرایش دهندهٔ عید، و در بیت ذیل منظور عید رمضان است. آرایش دهندهٔ جشن روزه گشادن : به عیدآرای ابروی هلالی ندیدش کس که جان نسپرد حالی.نظامی.
۲۳۶عیارگیر(نف مرکب) عیارگیرنده. کسی که در ضرابخانه زر و سیم مسکوک را امتحان کرده و علامت بر آن میگذارد. (ناظم الاطباء). معیر. چاشنی گیر زر و سیم. || جواهریِ بامهارت. (ناظم الاطباء).
۲۳۷عودسوز(نف مرکب) عودسوزنده. کسی که عود میسوزاند. آنکه عود بر آتش مینهد تا بسوزد و بوی خوش دهد: نشستند خوبان بربطنواز یکی عودسوز و یکی عودساز.فردوسی. صندل و عود هر سویی برپای باد ازو عودسوز و صندل سای.نظامی. در طبق مجمر مجلس ...
۲۳۸پایان بین(نف مرکب) عاقبت بین. عاقبت نگر. عاقبت اندیش : هر که پایان بین تر او مسعودتر.مولوی.
۲۳۹خوی گیر(نف مرکب) عادت گیرنده : کجا چون طبع مردم خوی گیر است ز هرکس آدمی عادت پذیر است.عطار.
|| الفت گیرنده. (یادداشت مؤلف). مصاحب. همدم. هم نشین. انیس. (ناظم الاطباء).
۲۴۰تاریک جوی(نف مرکب) ظلمت طلب. بیراهه رو. منحرف. کجرو: بپرسید کار پرستش بچیست بنیکیّ یزدان گراینده کیست چنین داد پاسخ که تاریک جوی روان اندرآرد بباریک موی. فردوسی (شاهنامه چ بروخیم ج ۸ ص ۲۵۳۹).