پرنیان بر

[ پَ بَ ] (ص مرکب) آنکه بری نرم و لطیف دارد: پری خواندم او را وز آنروی خواندم که روی پری داشت آن پرنیان بر.فرخی. ز ساقیان پریروی پرنیان بر گیر میئی چنانکه چو جان در بدن بود، در دَن.
سوزنی.

مرجع: دهخدا، علی‌اکبر: لغت‌نامهٔ دهخدا (نسخه دیجیتال، https://dehkhoda.ut.ac.ir ) براساس نسخه فیزیکی ۱۵ جلدی انتشار سال ۱۳۷۷.
موسسهٔ لغت‌نامهٔ دهخدا و مرکز بین‌المللی آموزش زبان فارسی دانشگاه تهران، ۱۳۹۹.