معتکد

[ مُ تَ کِ ] (ع ص) لازم‌گيرندهٔ چيزی. (آنندراج) (از منتهی الارب) (از اقرب‌ الموارد). لازم‌گرفته. (ناظم الاطباء). و رجوع‌ به اعتکاد شود.غ

مرجع: دهخدا، علی‌اکبر: لغت‌نامهٔ دهخدا (نسخه دیجیتال، https://dehkhoda.ut.ac.ir ) براساس نسخه فیزیکی ۱۵ جلدی انتشار سال ۱۳۷۷.
موسسهٔ لغت‌نامهٔ دهخدا و مرکز بین‌المللی آموزش زبان فارسی دانشگاه تهران، ۱۳۹۹.