معتفد

[ مُ تَ فِ ] (ع ص) در بربندنده بر خود و نخواهنده چيزی از کسی چندانکه بميرد از گرسنگی و اين در خشک‌سال می‌کنند. (آنندراج) (از منتهی الارب) (از اقرب‌ الموارد). کسی که در به روی خود بندد و از کسی چيزی نخواهد تا بميرد از گرسنگی‌ چنانکه در زمان جاهليت معمول تازيان بود که در خشکسالی چنين می‌کردند. (ناظم‌ الاطباء). || گرونده و اعتماد کننده و يقين‌ نماينده. (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). رجوع به اعتفاد شود.غ

مرجع: دهخدا، علی‌اکبر: لغت‌نامهٔ دهخدا (نسخه دیجیتال، https://dehkhoda.ut.ac.ir ) براساس نسخه فیزیکی ۱۵ جلدی انتشار سال ۱۳۷۷.
موسسهٔ لغت‌نامهٔ دهخدا و مرکز بین‌المللی آموزش زبان فارسی دانشگاه تهران، ۱۳۹۹.