معتر

[ مُ تَ‌رر ] (ع ص) (از «ع‌رر») آن که‌ نياز نمايد و نخواهد. (ترجمان‌القرآن). آن که‌ {P(1) -و تکذيب نکند به آن روز مگر هر تجاوزکنندهٔ گناهکار. (تفسير ابوالفتوح). P}{P(2) -منع‌کننده مر خير را از حد گذرندهٔ گنهکار.(تفسير ابوالفتوح). P} {P(3) -منع‌کننده مر خير را تعدی کنندهٔ به شک اندازنده. (تفسير ابوالفتوح). P}{$21114$}بسيار نيازمند نمايد و نخواهد. (دهار). نيازمند و محتاج که پيش آيد جهت معروف و چيزی از کسی نخواهد و سؤال نکند. (منتهی‌ الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). آنکه برای‌ نيکی و احسان پيش آيد بی‌آنکه سؤال کند. (از اقرب الموارد):...{/B وَ أَطْعِمُوا اَلْقََانِعَ‌ وَ اَلْمُعْتَرَّ کَذََلِکَ سَخَّرْنََاهََا لَکُمْ لَعَلَّکُمْ تَشْکُرُونَ . 21-3022:36/}(قرآن 22/36). || فقير. (اقرب‌ الموارد). درويش. (يادداشت به خط مرحوم‌ دهخدا). و رجوع به اعترار شود.

مرجع: دهخدا، علی‌اکبر: لغت‌نامهٔ دهخدا (نسخه دیجیتال، https://dehkhoda.ut.ac.ir ) براساس نسخه فیزیکی ۱۵ جلدی انتشار سال ۱۳۷۷.
موسسهٔ لغت‌نامهٔ دهخدا و مرکز بین‌المللی آموزش زبان فارسی دانشگاه تهران، ۱۳۹۹.