معتدٍ

[ مُ تَ / مُ تَ دِنْ ] (ع ص) به معنی از حد درگذرنده و سخت ستمکار در اصل‌ معتدی بوده «يا» در حالت جری و رفعی‌ ساقط شد. (غياث) (آنندراج). از حد درگذشته‌ و سخت ستمکار. (ناظم الاطباء):

مرجع: دهخدا، علی‌اکبر: لغت‌نامهٔ دهخدا (نسخه دیجیتال، https://dehkhoda.ut.ac.ir ) براساس نسخه فیزیکی ۱۵ جلدی انتشار سال ۱۳۷۷.
موسسهٔ لغت‌نامهٔ دهخدا و مرکز بین‌المللی آموزش زبان فارسی دانشگاه تهران، ۱۳۹۹.