معت

[ مَ ] (ع مص) ماليدن. (از منتهی‌ الارب) (آنندراج) (از ناظم الاطباء). ماليدن و گويند معت‌الاديم. (از اقرب الموارد). و رجوع‌ به معث شود.

مرجع: دهخدا، علی‌اکبر: لغت‌نامهٔ دهخدا (نسخه دیجیتال، https://dehkhoda.ut.ac.ir ) براساس نسخه فیزیکی ۱۵ جلدی انتشار سال ۱۳۷۷.
موسسهٔ لغت‌نامهٔ دهخدا و مرکز بین‌المللی آموزش زبان فارسی دانشگاه تهران، ۱۳۹۹.