معبره

[ مَ بَ رَ / رِ ] (از ع، اِ) مَعبَر. گذرگاه. محل عبور: بس که می‌افتاد از پری شمار تنگ می‌شد معبره بر رهگذار.مولوی.

مرجع: دهخدا، علی‌اکبر: لغت‌نامهٔ دهخدا (نسخه دیجیتال، https://dehkhoda.ut.ac.ir ) براساس نسخه فیزیکی ۱۵ جلدی انتشار سال ۱۳۷۷.
موسسهٔ لغت‌نامهٔ دهخدا و مرکز بین‌المللی آموزش زبان فارسی دانشگاه تهران، ۱۳۹۹.