معاقده

[ مُ قَ دَ ] (ع مص) با کسی عهد بستن. (تاج المصادر بيهقی) با کسی عهد کردن. (ترجمان القرآن) (المصادر زوزنی). با هم عهد و پيمان نمودن. (منتهی الارب) (آنندراج) (از ناظم الاطباء). معاهده. (يادداشت به خط مرحوم دهخدا). و رجوع به‌ معاقدت شود. || سوگند به قصد خوردن. (ترجمان القرآن).

مرجع: دهخدا، علی‌اکبر: لغت‌نامهٔ دهخدا (نسخه دیجیتال، https://dehkhoda.ut.ac.ir ) براساس نسخه فیزیکی ۱۵ جلدی انتشار سال ۱۳۷۷.
موسسهٔ لغت‌نامهٔ دهخدا و مرکز بین‌المللی آموزش زبان فارسی دانشگاه تهران، ۱۳۹۹.