اسفزار

[ اَ / اِ فَ / فِ ] (اِخ) شهری از نواحی
سیستان از جهت هرات و بدان منسوبست
ابوالقاسم منصوربن احمدبن الفضل بن نصربن
عصام الاسفزاری المنهاجی. (معجم البلدان).
اسفزار شهری وسط است و چند پاره دیه
توابع دارد و باغستان بسیار و میوه و انگور و
انار آن فراوان باشد و در صورالاقالیم گوید
اهل آنجا سنی شافعی مذهب اند و در دین
متعصب. (نزهة القلوب چ بریل ۱۳۳۱ هـ . ق.
مقالهٔ ۳ ص ۱۵۲ و ۱۷۸). در زمان سلجوقیان
این قصبه سمت مرکز ایالتی را داشت و
شهاب الدین غوری، برادرزادهٔ خود
غیاث الدین محمود را بولایت این ناحیت
منصوب ساخته بود و مسقطالرأس بعض
مشاهیر است. (قاموس الاعلام ترکی). از
توابع شهر هرات است، بیست پاره قریهٔ آباد
دارد و مسکن جماعت ابدالی از قوم افاغنه
است. (انجمن آرای ناصری). رجوع بتاریخ
بیهقی چ ادیب ص ۱۲۰ و فهرست لباب
الالباب ج ۱ و فهرست تاریخ سیستان و
فهرست ذیل جامع التواریخ رشیدی و
فهرست ترجمهٔ تاریخ ادبیات براون ج ۳
ص ۱۹۵ ، ۱۹۷ و فهرست تاریخ مغول ص
۳۶۷ ، ۳۷۷ ، ۳۷۸ و رجوع به اسبزار شود.

مرجع: دهخدا، علی‌اکبر: لغت‌نامهٔ دهخدا (نسخه دیجیتال، https://dehkhoda.ut.ac.ir ) براساس نسخه فیزیکی ۱۵ جلدی انتشار سال ۱۳۷۷.
موسسهٔ لغت‌نامهٔ دهخدا و مرکز بین‌المللی آموزش زبان فارسی دانشگاه تهران، ۱۳۹۹.