دورانداز

[ اَ ] (نف مرکب) که دور اندازد. آنکه یا آنچه چیزی را به مسافت دور بیندازد چنانکه کمان تیر را. (از یادداشت مؤلف): نضیحة. (منتهی الارب). مطحر. طحور؛ کمان دورانداز. (منتهی الارب): تا نبیند دل دهنده راز را تا نبیند تیر دورانداز را.مولوی.
رجوع به دورانداختن شود.

مرجع: دهخدا، علی‌اکبر: لغت‌نامهٔ دهخدا (نسخه دیجیتال، https://dehkhoda.ut.ac.ir ) براساس نسخه فیزیکی ۱۵ جلدی انتشار سال ۱۳۷۷.
موسسهٔ لغت‌نامهٔ دهخدا و مرکز بین‌المللی آموزش زبان فارسی دانشگاه تهران، ۱۳۹۹.