دورانگه

[ دَ / دَ وَ گَ هْ ] (اِ مرکب) دوران گاه. جولانگاه. گردشگاه : ای باغ داد و بیضهٔ بغداد مرحبا دورانگه سپهر و سفرگاه انجمن.خاقانی.

مرجع: دهخدا، علی‌اکبر: لغت‌نامهٔ دهخدا (نسخه دیجیتال، https://dehkhoda.ut.ac.ir ) براساس نسخه فیزیکی ۱۵ جلدی انتشار سال ۱۳۷۷.
موسسهٔ لغت‌نامهٔ دهخدا و مرکز بین‌المللی آموزش زبان فارسی دانشگاه تهران، ۱۳۹۹.