آرام سوز

(نف مرکب) مخل و بهم زنندهٔ آسایش : بگریه دایه را گفتا چه روز است تو گوئی آتشی آرام سوز است. (ویس و رامین).

مرجع: دهخدا، علی‌اکبر: لغت‌نامهٔ دهخدا (نسخه دیجیتال، https://dehkhoda.ut.ac.ir ) براساس نسخه فیزیکی ۱۵ جلدی انتشار سال ۱۳۷۷.
موسسهٔ لغت‌نامهٔ دهخدا و مرکز بین‌المللی آموزش زبان فارسی دانشگاه تهران، ۱۳۹۹.