آب برین

[ آبْ، بَ ] (اِ مرکب) کنار جوی
را گویند که زیرش مجوف باشد و هر دم آب
در آنجا رخنه کند و بیرون رود یا پیوسته
تراوش میکرده باشد. (برهان).

مرجع: دهخدا، علی‌اکبر: لغت‌نامهٔ دهخدا (نسخه دیجیتال، https://dehkhoda.ut.ac.ir ) براساس نسخه فیزیکی ۱۵ جلدی انتشار سال ۱۳۷۷.
موسسهٔ لغت‌نامهٔ دهخدا و مرکز بین‌المللی آموزش زبان فارسی دانشگاه تهران، ۱۳۹۹.