آب انداز

[ اَ ] (اِ مرکب) توقفگاه ستور
میان دو منزل، آسایش و رفع ماندگی را.
|| چوبی کاواک و میان تهی کرده که
چوبی دیگر در میان آن فروبرند و بفشار آب
در آن کنند و نیز بیرون افکنند. آبدزدک. و به
عربی آن را زراقه (ربنجنی)، ذراقه و سراقه و
مضخه گویند.

مرجع: دهخدا، علی‌اکبر: لغت‌نامهٔ دهخدا (نسخه دیجیتال، https://dehkhoda.ut.ac.ir ) براساس نسخه فیزیکی ۱۵ جلدی انتشار سال ۱۳۷۷.
موسسهٔ لغت‌نامهٔ دهخدا و مرکز بین‌المللی آموزش زبان فارسی دانشگاه تهران، ۱۳۹۹.