[ اَ ] (اِ مرکب) توقفگاه ستور
میان دو منزل، آسایش و رفع ماندگی را.
|| چوبی کاواک و میان تهی کرده که
چوبی دیگر در میان آن فروبرند و بفشار آب
در آن کنند و نیز بیرون افکنند. آبدزدک. و به
عربی آن را زراقه (ربنجنی)، ذراقه و سراقه و
مضخه گویند.
مرجع: دهخدا، علیاکبر: لغتنامهٔ دهخدا (نسخه دیجیتال، http://dehkhoda.ut.ac.ir) براساس نسخه فیزیکی ۱۵ جلدی انتشار سال ۱۳۷۷. موسسهٔ لغتنامهٔ دهخدا و مرکز بینالمللی آموزش زبان فارسی دانشگاه تهران، ۱۳۹۹.