بطپانچه روی خود را سرخ داشتن


[ بِ طَ چَ / چِ یِ خوَدْ / خُدْ سُ تَ ] (مص
مرکب) یعنی در عین حزن و اندوه مسرور و
شادمان بودن تا موجب شماتت اعدا نشود.
(از آنندراج).

مرجع: دهخدا، علی‌اکبر: لغت‌نامهٔ دهخدا (نسخه دیجیتال، https://dehkhoda.ut.ac.ir ) براساس نسخه فیزیکی ۱۵ جلدی انتشار سال ۱۳۷۷.
موسسهٔ لغت‌نامهٔ دهخدا و مرکز بین‌المللی آموزش زبان فارسی دانشگاه تهران، ۱۳۹۹.