آبادی

(حامص) (از پهلوی آواتی ،
عمران. سعادت) عمارت. عمران. برابر
ویرانی :
آبادی میخانه ز ویرانی ماست
جمعیت کفر از پریشانی ماست.خیام.

|| (اِ) جای آباد و جای معمور. آبادانی،
از ده و شهر و امثال آن :
که جغد آن به که آبادی نبیند.نظامی.


مرجع: دهخدا، علی‌اکبر: لغت‌نامهٔ دهخدا (نسخه دیجیتال، https://dehkhoda.ut.ac.ir ) براساس نسخه فیزیکی ۱۵ جلدی انتشار سال ۱۳۷۷.
موسسهٔ لغت‌نامهٔ دهخدا و مرکز بین‌المللی آموزش زبان فارسی دانشگاه تهران، ۱۳۹۹.