یونگ

(اِخ) کارل گوستاو. روانکاو و
روانشناس سویسی (۱۸۷۵-۱۹۶۱ م.).
مؤسس مکتب روانشناسی تحلیلی که
شاخه ای از روانکاوی فرویدی است. نخست
در دانشگاه بال پزشکی خواند و سپس به
روان پزشکی روی آورد. در سال ۱۹۰۷ م.
فروید را ملاقات کرد و چند سال همکاری
نزدیک با او داشت و یکی از پیروان استوار او
گردید. وی در کتاب «روانشناسی تحلیلی»
خویش ضمیر ناهشیار (ضمیر نابخرد) را به
دو کایه یا دو طبقه تقسیم کرد. طبقهٔ تقریباً
سطحی تر را منشأ «لیبیدو» و جلوه گاه
نقشه های سادهٔ نیروی محرک زندگی دانست
و طبقهٔ دوم یا طبقهٔ عمیق تر را سرچشمهٔ
نیروی مربوط به دوران باستان و قرنهای اولیهٔ
جهان و «ضمیر ناهشیار جمعی» نژاد آدمی
معرفی کرد. یونگ فرضیه ها و روشهای
رقیبانش را محدود و ناقص می دانست و
می گفت: آنها جز توضیح تعبیرهای کم ارجی
از اخلاق و امیال بشر، که عالی ترین رؤیاها و
احکام آدمی را به رمزها و علائم جنسی تنزل
می دهد و روح بشر را با عدم قرین می سازد،
چیزی نیست. او خود فرضیه های دیگری را
پدید آورد و دامنهٔ آنها را به مرزهای آفرینش
و همبستگی آدمی با آفریدگار جهان پیوست.

مرجع: دهخدا، علی‌اکبر: لغت‌نامهٔ دهخدا (نسخه دیجیتال، https://dehkhoda.ut.ac.ir ) براساس نسخه فیزیکی ۱۵ جلدی انتشار سال ۱۳۷۷.
موسسهٔ لغت‌نامهٔ دهخدا و مرکز بین‌المللی آموزش زبان فارسی دانشگاه تهران، ۱۳۹۹.