آب رفت

[ رُ ] (ن مف مرکب، اِ مرکب)
سنگی که در جریان آب بطول زمان ساییده و
لغزان و مایل بگردی شده باشد.
|| ته نشین آب رودخانه ها. (فرهنگستان
زمین شناسی).

مرجع: دهخدا، علی‌اکبر: لغت‌نامهٔ دهخدا (نسخه دیجیتال، https://dehkhoda.ut.ac.ir ) براساس نسخه فیزیکی ۱۵ جلدی انتشار سال ۱۳۷۷.
موسسهٔ لغت‌نامهٔ دهخدا و مرکز بین‌المللی آموزش زبان فارسی دانشگاه تهران، ۱۳۹۹.