آبخوری

[ خوَ / خُ ] (اِ مرکب) ظرف آب
خوردن. مشربه. آبخواره. آبخور.
|| شارب (موی سبلت). || نوعی از
دهنهٔ اسب که هنگام آب دادن بر دهان او زنند.

مرجع: دهخدا، علی‌اکبر: لغت‌نامهٔ دهخدا (نسخه دیجیتال، https://dehkhoda.ut.ac.ir ) براساس نسخه فیزیکی ۱۵ جلدی انتشار سال ۱۳۷۷.
موسسهٔ لغت‌نامهٔ دهخدا و مرکز بین‌المللی آموزش زبان فارسی دانشگاه تهران، ۱۳۹۹.