چا


(چینی، اِ) معروف و مشهور است به
«چای» معرب آن «صای» و «شای» و آن
برگی است که از چین و ختا آورند و در آب
جوشانیده مانند قهوه خورند. در برهان آمده
که چون مردم تبت شراب بسیار میخورند و
چای دافع مضرت شراب است آن را به قیمت
مشک میخرند و بس عزیز میدارند. بلی اکنون
در ایران نیز متداول شده. صاحب مخزن گفت
مصلح چای بادیان ختائی است که در وقت
پختن در آن اندازند. در خوارزم و بخارا چای
تلخ خورند و در آن قند و شکر نکنند و دیده
شده که نمک در آن ریزند و خورند و معرب
آن «صا» باشد. (آنندراج) (انجمن آرا ص
۲۲۹). رجوع به چای و چائی شود.

مرجع: دهخدا، علی‌اکبر: لغت‌نامهٔ دهخدا (نسخه دیجیتال، https://dehkhoda.ut.ac.ir ) براساس نسخه فیزیکی ۱۵ جلدی انتشار سال ۱۳۷۷.
موسسهٔ لغت‌نامهٔ دهخدا و مرکز بین‌المللی آموزش زبان فارسی دانشگاه تهران، ۱۳۹۹.