(نف مرکب) یعنی کوهکن و کان
به معنی کنده نیز آمده و به فتح کاف مرادف
کن، لیکن از ضرورت شعر است. (آنندراج).
کوهکن. کهکان. (فرهنگ فارسی معین):
ز آرزوی کف راد تو ز کان گهر
گهر برآمد بی کوه کان و بی میتین.
فرخی (از آنندراج).
مرجع: دهخدا، علیاکبر: لغتنامهٔ دهخدا (نسخه دیجیتال، http://dehkhoda.ut.ac.ir) براساس نسخه فیزیکی ۱۵ جلدی انتشار سال ۱۳۷۷. موسسهٔ لغتنامهٔ دهخدا و مرکز بینالمللی آموزش زبان فارسی دانشگاه تهران، ۱۳۹۹.